ahapeka

Ez dizuet esango zelan iritsi nintzen

hiritik lau edo bost ordutara

mendian hurrin egurrez eta hostoz eraikitako

eskola haretaraino.

Iritsi nintzen eta, albotik pasatu behar nuen arren,

mendien bestaldera bait nindoan,

Maisuaren abotsa entzundakoan jakin minez

gelditu nintzen:

«Mundua zabala eta arrotza da» zioen

liburu bat eskuetan zabalik.

Ate erdi irekitik ikusi nuen, Maisua, umeen

artean zutik diktatzen:

«Mundua zabala eta arrotza da» errepikatu zuen

eta umeak buruak makurtu eta

lapitzak paperaren kontra sakatuz hasi ziren

idazten: «M u n d u a…»

Maisuak silabak larriduraz iraun erazi zituen

gehitzeko «za-ba-la e-ta…»

gero abotsa ezpainetan zintzilik eutsi ondoren

bukatzeko «…arrotza da».

Umeen begi beltzak begiratu ondoren, kaligrafiaren

garrantzia azpimarratuz bezala

errepikatu zuen «Mun-du-a za-ba-la…» eta

hizkiak luzeagotuz «e-ta a-rro-tza da».

Orduan pausa laburra egin zuen eta gero errime

berriro: «Mundua zabala eta…»

eta umeteriak, begiak paper lohietatik altzatuz,

oihuka esan zuen: «…arrotza da!».

Listen Now:

 Standard Podcasts [ 1:44m]: Play Now | Play in Popup | Download | Embeddable Player | Hits (10)